१०. मोनेय्यसुत्तं

१२३. ‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, मोनेय्यानि. कतमानि तीणि? कायमोनेय्यं, वचीमोनेय्यं, मनोमोनेय्यं. कतमञ्च, भिक्खवे, कायमोनेय्यं? इध, भिक्खवे, भिक्खु पाणातिपाता पटिविरतो होति, अदिन्नादाना पटिविरतो होति, अब्रह्मचरिया पटिविरतो होति. इदं वुच्चति, भिक्खवे, कायमोनेय्यं.

‘‘कतमञ्च, भिक्खवे, वचीमोनेय्यं? इध, भिक्खवे, भिक्खु मुसावादा पटिविरतो होति, पिसुणाय वाचाय पटिविरतो होति, फरुसाय वाचाय पटिविरतो होति, सम्फप्पलापा पटिविरतो होति. इदं वुच्चति, भिक्खवे, वचीमोनेय्यं.

‘‘कतमञ्च, भिक्खवे, मनोमोनेय्यं? इध, भिक्खवे, भिक्खु आसवानं खया अनासवं चेतोविमुत्तिं पञ्ञाविमुत्तिं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरति. इदं वुच्चति, भिक्खवे, मनोमोनेय्यं. इमानि खो, भिक्खवे, तीणि मोनेय्यानी’’ति.

‘‘कायमुनिं वचीमुनिं, चेतोमुनिं अनासवं;

मुनिं मोनेय्यसम्पन्नं, आहु सब्बप्पहायिन’’न्ति. दसमं;

आपायिकवग्गो द्वादसमो.