२. पठमअस्सादसुत्तं

१०५. ‘‘लोकस्साहं, भिक्खवे, अस्सादपरियेसनं अचरिं. यो लोके अस्सादो तदज्झगमं. यावतको लोके अस्सादो, पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. लोकस्साहं, भिक्खवे, आदीनवपरियेसनं अचरिं. यो लोके आदीनवो तदज्झगमं. यावतको लोके आदीनवो, पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. लोकस्साहं, भिक्खवे, निस्सरणपरियेसनं अचरिं. यं लोके निस्सरणं तदज्झगमं. यावतकं लोके निस्सरणं, पञ्ञाय मे तं सुदिट्ठं. यावकीवञ्चाहं, भिक्खवे, लोकस्स अस्सादञ्च अस्सादतो आदीनवञ्च आदीनवतो निस्सरणञ्च निस्सरणतो यथाभूतं नाब्भञ्ञासिं, नेव तावाहं, भिक्खवे, सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेवमनुस्साय ‘अनुत्तरं सम्मासम्बोधिं अभिसम्बुद्धो’ति पच्चञ्ञासिं. यतो च ख्वाहं, भिक्खवे, लोकस्स अस्सादञ्च अस्सादतो आदीनवञ्च आदीनवतो निस्सरणञ्च निस्सरणतो यथाभूतं अब्भञ्ञासिं, अथाहं, भिक्खवे, सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेवमनुस्साय ‘अनुत्तरं सम्मासम्बोधिं अभिसम्बुद्धो’ति पच्चञ्ञासिं. ञाणञ्च पन मे दस्सनं उदपादि – ‘अकुप्पा मे विमुत्ति, अयमन्तिमा जाति, नत्थि दानि पुनब्भवो’’’ति. दुतियं.