३. सरदसुत्तं

९५. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, सरदसमये विद्धे विगतवलाहके देवे आदिच्चो नभं अब्भुस्सक्कमानो [अब्भुस्सुक्कमानो (सी. पी.)] सब्बं आकासगतं तमगतं अभिविहच्च भासते च तपते च विरोचति च.

‘‘एवमेवं खो, भिक्खवे, यतो अरियसावकस्स विरजं वीतमलं धम्मचक्खुं उप्पज्जति [उदपादि (सब्बत्थ)], सह दस्सनुप्पादा, भिक्खवे, अरियसावकस्स तीणि संयोजनानि पहीयन्ति – सक्कायदिट्ठि, विचिकिच्छा, सीलब्बतपरामासो.

‘‘अथापरं द्वीहि धम्मेहि निय्याति अभिज्झाय च ब्यापादेन च. सो विविच्चेव कामेहि विविच्च अकुसलेहि धम्मेहि सवितक्कं सविचारं विवेकजं पीतिसुखं पठमं झानं उपसम्पज्ज विहरति. तस्मिं चे, भिक्खवे, समये अरियसावको कालं करेय्य, नत्थि तं [तस्स (क.)] संयोजनं येन संयोजनेन संयुत्तो अरियसावको पुन इमं [पुनयिमं (स्या. कं. क.)] लोकं आगच्छेय्या’’ति. ततियं.