५. सेक्खसुत्तं

८६. अथ खो अञ्ञतरो भिक्खु येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच –

‘‘‘सेखो, सेखो’ति, भन्ते, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, सेखो होती’’ति? ‘‘सिक्खतीति खो, भिक्खु, तस्मा सेखोति वुच्चति. किञ्च सिक्खति? अधिसीलम्पि सिक्खति, अधिचित्तम्पि सिक्खति, अधिपञ्ञम्पि सिक्खति. सिक्खतीति खो, भिक्खु, तस्मा सेखोति वुच्चती’’ति.

‘‘सेखस्स सिक्खमानस्स, उजुमग्गानुसारिनो;

खयस्मिं पठमं ञाणं, ततो अञ्ञा अनन्तरा.

‘‘ततो अञ्ञाविमुत्तस्स [अञ्ञाविमुत्तिया (क.)], ञाणं वे [ञाणञ्च (क.)] होति तादिनो;

अकुप्पा मे विमुत्तीति, भवसंयोजनक्खये’’ति. पञ्चमं; ( ) [(अट्ठमं भाणवारं निट्ठितं) (क.)]