१०. दुतियसिक्खत्तयसुत्तं

९१. ‘‘तिस्सो इमा, भिक्खवे, सिक्खा. कतमा तिस्सो? अधिसीलसिक्खा, अधिचित्तसिक्खा, अधिपञ्ञासिक्खा.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, अधिसीलसिक्खा? इध, भिक्खवे, भिक्खु सीलवा होति…पे… समादाय सिक्खति सिक्खापदेसु. अयं वुच्चति, भिक्खवे, अधिसीलसिक्खा.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, अधिचित्तसिक्खा? इध, भिक्खवे, भिक्खु विविच्चेव कामेहि…पे… चतुत्थं झानं उपसम्पज्ज विहरति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, अधिचित्तसिक्खा.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, अधिपञ्ञासिक्खा? इध, भिक्खवे, भिक्खु आसवानं खया अनासवं चेतोविमुत्तिं पञ्ञाविमुत्तिं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, अधिपञ्ञा सिक्खा. इमा खो, भिक्खवे, तिस्सो सिक्खा’’ति.

‘‘अधिसीलं अधिचित्तं, अधिपञ्ञञ्च वीरियवा;

थामवा धितिमा झायी, सतो गुत्तिन्द्रियो [उप्पत्तिन्द्रियो (क.)] चरे.

‘‘यथा पुरे तथा पच्छा, यथा पच्छा तथा पुरे;

यथा अधो तथा उद्धं, यथा उद्धं तथा अधो.

‘‘यथा दिवा तथा रत्तिं, यथा रत्तिं तथा दिवा;

अभिभुय्य दिसा सब्बा, अप्पमाणसमाधिना.

‘‘तमाहु सेखं पटिपदं [पाटिपदं (?) म. नि. २.२७ पस्सितब्बं], अथो संसुद्धचारियं [संसुद्धचारणं (सी. पी.), संसुद्धचारिनं (स्या. कं.)];

तमाहु लोके सम्बुद्धं, धीरं पटिपदन्तगुं.

‘‘विञ्ञाणस्स निरोधेन, तण्हाक्खयविमुत्तिनो;

पज्जोतस्सेव निब्बानं, विमोक्खो होति चेतसो’’ति. दसमं;