८. पब्बजितअभिण्हसुत्तं
४८. ‘‘दसयिमे, भिक्खवे, धम्मा पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बा. कतमे दस? ‘वेवण्णियम्हि अज्झुपगतो’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘परपटिबद्धा मे जीविका’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘अञ्ञो मे आकप्पो करणीयो’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘कच्चि नु खो मे अत्ता सीलतो न उपवदती’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘कच्चि नु खो मं अनुविच्च विञ्ञू सब्रह्मचारी सीलतो न उपवदन्ती’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘सब्बेहि मे पियेहि मनापेहि नानाभावो विनाभावो’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘कम्मस्सकोम्हि कम्मदायादो कम्मयोनि कम्मबन्धु कम्मपटिसरणो, यं कम्मं करिस्सामि कल्याणं वा पापकं वा तस्स दायादो भविस्सामी’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘कथंभूतस्स मे रत्तिन्दिवा वीतिवत्तन्ती’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘कच्चि नु खो अहं सुञ्ञागारे अभिरमामी’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं; ‘अत्थि नु खो मे उत्तरि मनुस्सधम्मो अलमरियञाणदस्सनविसेसो अधिगतो, येनाहं [योहं (सी. पी. क.), सोहं (स्या.)] पच्छिमे काले सब्रह्मचारीहि पुट्ठो न मङ्कु भविस्सामी’ति पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बं. इमे खो, भिक्खवे, दस धम्मा पब्बजितेन अभिण्हं पच्चवेक्खितब्बा’’ति. अट्ठमं.