(৩-৫) আযতপণ্হিতাদিতিলক্খণং
২০৬. ‘‘যম্পি, ভিক্খৰে, তথাগতো পুরিমং জাতিং পুরিমং ভৰং পুরিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো পাণাতিপাতং পহায পাণাতিপাতা পটিৰিরতো অহোসি নিহিতদণ্ডো নিহিতসত্থো লজ্জী দযাপন্নো, সব্বপাণভূতহিতানুকম্পী ৰিহাসি. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা উস্সন্নত্তা ৰিপুলত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমানি তীণি মহাপুরিসলক্খণানি পটিলভতি. আযতপণ্হি চ হোতি, দীঘঙ্গুলি চ ব্রহ্মুজুগত্তো চ.
‘‘সো তেহি লক্খণেহি সমন্নাগতো সচে অগারং অজ্ঝাৰসতি, রাজা হোতি চক্কৰত্তী…পে… রাজা সমানো কিং লভতি? দীঘাযুকো হোতি চিরট্ঠিতিকো, দীঘমাযুং পালেতি, ন সক্কা হোতি অন্তরা জীৰিতা ৰোরোপেতুং কেনচি মনুস্সভূতেন পচ্চত্থিকেন পচ্চামিত্তেন. রাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? দীঘাযুকো হোতি চিরট্ঠিতিকো, দীঘমাযুং পালেতি, ন সক্কা হোতি অন্তরা জীৰিতা ৰোরোপেতুং পচ্চত্থিকেহি পচ্চামিত্তেহি সমণেন ৰা ব্রাহ্মণেন ৰা দেৰেন ৰা মারেন ৰা ব্রহ্মুনা ৰা কেনচি ৰা লোকস্মিং. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ.
২০৭. তত্থেতং ৰুচ্চতি –
‘‘মারণৰধভযত্তনো [মরণৰধভযত্তনো (সী. পী. ক.), মরণৰধভযমত্তনো (স্যা.)] ৰিদিত্ৰা,
পটিৰিরতো পরং মারণাযহোসি;
তেন সুচরিতেন সগ্গমগমা [তেন সো সুচরিতেন সগ্গমগমাসি (স্যা.)],
সুকতফলৰিপাকমনুভোসি.
‘‘চৰিয পুনরিধাগতো সমানো,
পটিলভতি ইধ তীণি লক্খণানি;
ভৰতি ৰিপুলদীঘপাসণ্হিকো,
ব্রহ্মাৰ সুজু সুভো সুজাতগত্তো.
‘‘সুভুজো সুসু সুসণ্ঠিতো সুজাতো,
মুদুতলুনঙ্গুলিযস্স হোন্তি;
দীঘা তীভি পুরিসৰরগ্গলক্খণেহি,
চিরযপনায [চিরযাপনায (স্যা.)] কুমারমাদিসন্তি.
‘‘ভৰতি যদি গিহী চিরং যপেতি,
চিরতরং পব্বজতি যদি ততো হি;
যাপযতি চ ৰসিদ্ধিভাৰনায,
ইতি দীঘাযুকতায তং নিমিত্ত’’ন্তি.