(২৪-২৫) একেকলোমতাউণ্ণালক্খণানি

২৩২. ‘‘যম্পি, ভিক্খৰে, তথাগতো পুরিমং জাতিং পুরিমং ভৰং পুরিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো মুসাৰাদং পহায মুসাৰাদা পটিৰিরতো অহোসি, সচ্চৰাদী সচ্চসন্ধো থেতো পচ্চযিকো অৰিসংৰাদকো লোকস্স. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমানি দ্ৰে মহাপুরিসলক্খণানি পটিলভতি. একেকলোমো চ হোতি, উণ্ণা চ ভমুকন্তরে জাতা হোতি ওদাতা মুদুতূলসন্নিভা.

‘‘সো তেহি লক্খণেহি সমন্নাগতো, সচে অগারং অজ্ঝাৰসতি, রাজা হোতি চক্কৰত্তী…পে… রাজা সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো উপৰত্ততি, ব্রাহ্মণগহপতিকা নেগমজানপদা গণকমহামত্তা অনীকট্ঠা দোৰারিকা অমচ্চা পারিসজ্জা রাজানো ভোগিযা কুমারা. রাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? মহাস্স জনো উপৰত্ততি, ভিক্খূ ভিক্খুনিযো উপাসকা উপাসিকাযো দেৰা মনুস্সা অসুরা নাগা গন্ধব্বা. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ.

২৩৩. তত্থেতং ৰুচ্চতি –

‘‘সচ্চপ্পটিঞ্ঞো পুরিমাসু জাতিসু,

অদ্ৰেজ্ঝৰাচো অলিকং ৰিৰজ্জযি;

ন সো ৰিসংৰাদযিতাপি কস্সচি,

ভূতেন তচ্ছেন তথেন ভাসযি [তোসযি (সী. পী.)].

‘‘সেতা সুসুক্কা মুদুতূলসন্নিভা,

উণ্ণা সুজাতা [উণ্ণাস্স জাতা (ক. সী.)] ভমুকন্তরে অহু;

ন লোমকূপেসু দুৰে অজাযিসুং,

একেকলোমূপচিতঙ্গৰা অহু.

‘‘তং লক্খণঞ্ঞূ বহৰো সমাগতা,

ব্যাকংসু উপ্পাদনিমিত্তকোৰিদা;

উণ্ণা চ লোমা চ যথা সুসণ্ঠিতা,

উপৰত্ততী ঈদিসকং বহুজ্জনো.

‘‘গিহিম্পি সন্তং উপৰত্ততী জনো,

বহু পুরত্থাপকতেন কম্মুনা;

অকিঞ্চনং পব্বজিতং অনুত্তরং,

বুদ্ধম্পি সন্তং উপৰত্ততি জনো’’তি.