(১২) সুখুমচ্ছৰিলক্খণং
২১৬. ‘‘যম্পি, ভিক্খৰে, তথাগতো পুরিমং জাতিং পুরিমং ভৰং পুরিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো সমণং ৰা ব্রাহ্মণং ৰা উপসঙ্কমিত্ৰা পরিপুচ্ছিতা অহোসি – ‘‘কিং, ভন্তে, কুসলং, কিং অকুসলং, কিং সাৰজ্জং, কিং অনৰজ্জং, কিং সেৰিতব্বং, কিং ন সেৰিতব্বং, কিং মে করীযমানং দীঘরত্তং অহিতায দুক্খায অস্স, কিং ৰা পন মে করীযমানং দীঘরত্তং হিতায সুখায অস্সা’’তি. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমং মহাপুরিসলক্খণং পটিলভতি. সুখুমচ্ছৰি হোতি, সুখুমত্তা ছৰিযা রজোজল্লং কাযে ন উপলিম্পতি.
‘‘সো তেন লক্খণেন সমন্নাগতো সচে অগারং অজ্ঝাৰসতি, রাজা হোতি চক্কৰত্তী…পে… রাজা সমানো কিং লভতি? মহাপঞ্ঞো হোতি, নাস্স হোতি কোচি পঞ্ঞায সদিসো ৰা সেট্ঠো ৰা কামভোগীনং. রাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? মহাপঞ্ঞো হোতি পুথুপঞ্ঞো হাসপঞ্ঞো [হাসুপঞ্ঞো (সী. পী.)] জৰনপঞ্ঞো তিক্খপঞ্ঞো নিব্বেধিকপঞ্ঞো, নাস্স হোতি কোচি পঞ্ঞায সদিসো ৰা সেট্ঠো ৰা সব্বসত্তানং. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ.
২১৭. তত্থেতং ৰুচ্চতি –
‘‘পুরে পুরত্থা পুরিমাসু জাতিসু,
অঞ্ঞাতুকামো পরিপুচ্ছিতা অহু;
সুস্সূসিতা পব্বজিতং উপাসিতা,
অত্থন্তরো অত্থকথং নিসামযি.
‘‘পঞ্ঞাপটিলাভগতেন [পঞ্ঞাপটিলাভকতেন (সী. পী.) টীকা ওলোকেতব্বা] কম্মুনা,
মনুস্সভূতো সুখুমচ্ছৰী অহু;
ব্যাকংসু উপ্পাদনিমিত্তকোৰিদা,
সুখুমানি অত্থানি অৰেচ্চ দক্খিতি.
‘‘সচে ন পব্বজ্জমুপেতি তাদিসো,
ৰত্তেতি চক্কং পথৰিং পসাসতি;
অত্থানুসিট্ঠীসু পরিগ্গহেসু চ,
ন তেন সেয্যো সদিসো চ ৰিজ্জতি.
‘‘সচে চ পব্বজ্জমুপেতি তাদিসো,
নেক্খম্মছন্দাভিরতো ৰিচক্খণো;
পঞ্ঞাৰিসিট্ঠং লভতে অনুত্তরং,
পপ্পোতি বোধিং ৰরভূরিমেধসো’’তি.