২. দুতিযগমনাদিৱগ্গৱণ্ণনা
২২৪-৩০১. দুতিযং গমনং দুক্খৱসেন ৱুত্তং. তত্ৰাপি অট্ঠাৰসেৱ ৱেয্যাকৰণানি, ততো পৰানি ‘‘ৰূপী অত্তা হোতী’’তিআদীনি অট্ঠ ৱেয্যাকৰণানি, তেহি সদ্ধিং তং দুতিযপেয্যালোতি ৱুত্তো.
তত্থ ৰূপীতি আৰম্মণমেৱ ‘‘অত্তা’’তি গহিতদিট্ঠি. অৰূপীতি ঝানং ‘‘অত্তা’’তি গহিতদিট্ঠি. ৰূপী চ অৰূপী চাতি আৰম্মণঞ্চ ঝানঞ্চ ‘‘অত্তা’’তি গহিতদিট্ঠি. নেৱ ৰূপী নাৰূপীতি তক্কমত্তেন গহিতদিট্ঠি. একন্তসুখীতি লাভীতক্কীজাতিস্সৰানং উপ্পন্নদিট্ঠি. ঝানলাভিনোপি হি অতীতে একন্তসুখং অত্তভাৱং মনসিকৰোতো এৱং দিট্ঠি উপ্পজ্জতি. তক্কিনোপি ‘‘যথা এতৰহি অহং একন্তসুখী, এৱং সম্পৰাযেপি ভৱিস্সামী’’তি উপ্পজ্জতি. জাতিস্সৰস্সপি সত্তট্ঠভৱে সুখিতভাৱং পস্সন্তস্স এৱং উপ্পজ্জতি, একন্তদুক্খীতিআদীসুপি এসেৱ নযো.
ততিযপেয্যালো অনিচ্চদুক্খৱসেন তেহিযেৱ ছব্বীসতিযা সুত্তেহি ৱুত্তো, চতুত্থপেয্যালো তিপৰিৱট্টৱসেনাতি.
দিট্ঠিসংযুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.